جهان در آستانه دوران جدیدی از رقابت بر سر آب قرار گرفته است. بیش از ۲.۴ میلیارد نفر در مناطقی زندگی می‌کنند که با تنش آبی شدید مواجه‌اند و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد این عدد تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۵ میلیارد نفر برسد. رودخانه‌های فرامرزی که آب بیش از ۴۰ درصد جمعیت جهان را تأمین می‌کنند، به کانون مناقشات تبدیل شده‌اند. در غیاب چارچوب‌های حقوقی الزام‌آور و نهادهای اجرایی قدرتمند جهانی، این مناقشات نه تنها امنیت غذایی و انرژی را تهدید می‌کنند، بلکه پتانسیل تبدیل به بحران‌های ژئوپلیتیکی گسترده‌تر را دارند.

مناقشات آب در مناطق کلیدی جهان

برای درک بهتر عمق ماجرا، چند مورد از مهمترین مناقشات را در این قسمت آورده‌ایم؛ در حالی که تنش‌های بی‌شماری در مناطق مختلف دنیا بین کشورهای همسایه وجود دارد که گاه و بی‌گاه آتش خشم را به جان صلح جهانی می‌اندازد:

  • دجله و فرات: مناقشات آبی عمدتاً در حوضه رودخانه‌ای فرامرزی رخ می‌دهند که چندین کشور را درگیر می‌کنند. در خاورمیانه، حوضه رودخانه‌های دجله و فرات بین ترکیه، سوریه و عراق محل تنش طولانی‌مدت است. ساخت بیش از ۲۲ سد بزرگ توسط ترکیه در دهه‌های اخیر، جریان آب به پایین‌دست را به طور قابل توجهی کاهش داده و منجر به کمبود شدید آب در عراق و سوریه شده است.
  • رود سند: در شبه‌قاره هند، حوضه رود سند بین هند و پاکستان یکی از حساس‌ترین موارد است. در سال‌های ۲۰۲۴–۲۰۲۵، هند چندین بار جریان آب را محدود کرد که پاکستان آن را نقض معاهده ۱۹۶۰ آب‌های سند دانست. تنش‌های بوجودآمده در این جغرافیا، دو کشور را تا آستانه جنگ نظامی پیش برده؛ این تنش‌ها با تغییرات اقلیمی و رشد جمعیت تشدید شده است.
  • رود نیل: در آفریقا، حوضه نیل با سد بزرگ رنسانس اتیوپی (GERD) به یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌های آبی تبدیل شده است. مصر و سودان نگران کاهش جریان آب هستند، در حالی که اتیوپی بر حق توسعه تأکید دارد. مذاکرات تحت نظارت اتحادیه آفریقا تاکنون به نتیجه الزام‌آور نرسیده است.
  • ریو گرانده: در آمریکای لاتین، حوضه ریو گرانده بین ایالات متحده و مکزیک با خشکسالی‌های مکرر و کاهش تعهدات آبی مواجه است. این موارد نشان‌دهنده الگویی جهانی است که در آن رشد تقاضا، کاهش منابع و تغییرات اقلیمی، رقابت را به سمت شدت بیشتر می‌برد.
The nile
African childs

محدودیت‌های چارچوب حقوقی بین‌المللی آب

حکمرانی جهانی آب بر پایه دو سند اصلی استوار است: کنوانسیون ۱۹۹۷ سازمان ملل متحد درباره استفاده غیرناوبری از آب‌های بین‌المللی مشترک و کنوانسیون ۱۹۹۲ سازمان ملل متحد در مورد حفاظت و استفاده از آب‌های فرامرزی و دریاچه‌های بین‌المللی. با این حال، تنها حدود ۴۰ کشور کنوانسیون ۱۹۹۷ را تصویب کرده‌اند و بسیاری از کشورهای کلیدی در حوضه‌های حساس (مانند ترکیه، هند، چین، اتیوپی) عضو نیستند.

این اسناد بر اصول «استفاده عادلانه و معقول» و «عدم آسیب‌رسانی قابل توجه» تأکید دارند، اما فاقد مکانیسم‌های اجرایی الزام‌آور و نهاد داوری مستقل هستند. آب‌های زیرزمینی فرامرزی (آبخوان‌ها) تقریباً کاملاً بدون پوشش حقوقی باقی مانده‌اند؛ تنها شش توافق دوجانبه الزام‌آور برای آبخوان‌های مشترک وجود دارد، در حالی که بیش از ۶۰۰ آبخوان فرامرزی شناسایی شده است.

در سال‌های اخیر، حملات سایبری به زیرساخت‌های آب در برخی کشورها افزایش یافته است (مانند موارد گزارش‌شده در آمریکا و اسرائیل)، اما حقوق بین‌الملل موجود هنوز برای این تهدیدهای نوظهور آماده نیست. این خلأها کشورها را به سمت توافقات دوجانبه یا چندجانبه محدود سوق داده، اما بدون چارچوب جهانی، عدالت و پایداری تضمین نمی‌شود.

داده‌های جهانی تنش‌های آبی و کاهش منابع

گزارش توسعه آب سازمان ملل متحد (۲۰۲۵) نشان می‌دهد جهان سالانه حدود ۳۲۴ میلیارد متر مکعب آب شیرین را از دست می‌دهد؛ معادل نیاز سالانه حدود ۲۸۰ میلیون نفر. بیش از ۵۰ درصد دریاچه‌های بزرگ جهان از دهه ۱۹۹۰ حجم خود را از دست داده‌اند.

مؤسسه صلح پاسفیک بیش از ۴۲۰ رویداد مرتبط با درگیری آبی را در سال ۲۰۲۴ ثبت کرد که نسبت به سال ۲۰۰۰ افزایش ۱۶۵ درصدی داشته است. مؤسسه دانشگاه سازمان ملل در سال ۲۰۲۵ جهان را وارد «عصر ورشکستگی آب» توصیف کرد؛ ۷۰ درصد آبخوان‌های عمده در حال کاهش هستند و بسیاری از آن‌ها به طور غیرقابل بازگشت آسیب دیده‌اند.

تجارت آب مجازی(virtual water)  سالانه حدود ۴۷۵ میلیارد متر مکعب آب صرفه‌جویی می‌کند، اما بسیاری از کشورهای خشک همچنان محصولات بسیار آب‌بر صادر می‌کنند. این داده‌ها فشار فزاینده بر منابع را نشان می‌دهند که بدون مداخله ساختاری، به افزایش تنش‌ها منجر خواهد شد.

Chad lake
Gerd dam nile

چشم‌انداز حکمرانی آب در جهان چندقطبی

مناقشات آبی در جهان، از حوضه نیل تا سند و دجله-فرات، نتیجه ترکیبی از کمبود منابع، تغییرات اقلیمی و ضعف چارچوب‌های حقوقی بین‌المللی است. داده‌های ۲۰۲۵ نشان‌دهنده ورود به دوره ورشکستگی آب جهانی و افزایش چشمگیر رویدادهای تنش‌آمیز است. تقویت توافقات چندجانبه، سرمایه‌گذاری در فناوری‌های صرفه‌جویی آب، و بهبود مکانیسم‌های داوری می‌تواند این تنش‌ها را مدیریت کند. این الگوها در نظم جهانی جدید در آینده، برای سیاست‌گذاران در بازنگری ساختارهای اداری، ظرفیت دیپلماتیک و چارچوب‌های همکاری فرامرزی قابل استفاده است.

بررسی ابعاد افول نظم جهانی لیبرال

منابع